Gmina Rajcza
Ul. Górska 1
34 – 370 Rajcza
tel: (33) 864 31 55, (33) 864 31 58
tel: (33) 864 37 93
e-mail: ugrajcza@rajcza.com.pl

 

Aktywna Rajcza
Gmina Rajcza
Gmina Rajcza

W poszukiwaniu inspiracji...

Woda
Woda

Na szlaku, posłuchaj jak tętni życiem...Gmina Rajcza

W górach...
W górach...

Aby dojrzeć ulotność chwili...

Turystyka piesza
Warto zobaczyć
Warto zobaczyć
Opublikowano: 24.10.2013

Sanktuarium Matki Boskiej Kazimierzowskiej w Rajczy

 

W centrum Rajczy w sąsiedztwie dawnego rynku znajduje się Sanktuarium Matki Boskiej Kazimierzowskiej. Początki kultu Madonny sięgają 1669 roku, kiedy to król Jan Kazimierz po abdykacji podczas ucieczki do Francji przebywał w Żywcu. 4 lipca 1669 roku wydał pozwolenie na budowę kościoła w Rajczy równocześnie ofiarując obraz do przyszłego kościoła. Olejny obraz o wymiarach 45,5 na 64 cm namalowany jest na miedzianej blasze w hebanowych ramach. Przypuszcza się, że obraz powstał w pierwszej połowie XVII w. na terenie Małopolski. W 1674 roku na zarąbku Jana Butora stanął drewniany kościół na planie krzyża łacińskiego. Kościół otrzymał wezwanie św. Wawrzyńca i św. Kazimierza Królewicza. W głównym (wielkim) ołtarzu znajdował się obraz głównego patrona – św. Wawrzyńca Diakona i Męczennika. W 10 lat po wybudowaniu kościoła w ołtarzu bocznym umieszczono obraz Matki Boskiej Kazimierzowskiej. W 170 rocznicę budowy kościoła, w 1844 roku w Rajczy utworzono osobną parafię podnosząc tym samym rangę samej Rajczy, ale i podkreślając samodzielność całej ziemi rajczańskiej. Zły stan starego drewnianego kościoła oraz ciągle rosnąca liczba wiernych były powodem, dla którego w 1884 r. zamknięto kościół. Nowy murowany kościół według projektu Karola Pietschki (architekta Habsburgów Żywieckich) postawiono w latach 1886-90. Stoi on do dziś i łączy w sobie style romański z gotyckim, kościół jest orientowany z prezbiterium od wschodu. Dzięki słynącemu łaskami obrazowi, od 1997 kościół jest jednym z 5 Sanktuariów Maryjnych Żywiecczyzny, w związku z czym odwiedzany jest przez pątników z różnych stron kraju pragnących oddać hołd Matce Boskiej Kazimierzowskiej. Warto zobaczyć także odnowione wnętrze kościoła wraz z zabytkowymi elementami wyposażenia, w tym kamienną chrzcielnicą ze starego kościoła.

 

Zespół Pałacowo-Parkowy

 

Pałac Lubomirskich wraz z otaczającym go parkiem znajdują się po lewej stronie drogi powiatowej do Ujsół. Inicjatorem budowy pałacu był Anastazy Siemioński, który w roku został właścicielem Rajczy, w 1843 roku założył obok pałacu zakłady żelazne w tym samym czasie rozbudowując pałac i przyległy do niego park. Kolejnym właścicielem pałacu był Teodor Primavesi, który w latach 1854-93 rozbudował pałac nadając jednokondygnacyjnemu budynkowi z poddaszem zwarty neogotycki kształt. W latach 1894-1914 Rajcza należała do Księcia Władysława Lubomirskiego, który nadał pałacowi neorenesansowy charakter. W roku 1914 Książę Władysław Lubomirski sprzedał pałac Stefanowi Karolowi Habsburgowi. Za czasów Lubomirskich i Habsburgów w Rajczy gościli znani twórcy Młodej Polski, jak np. Paderewski, Szymanowski, Fitelberg, Różycki, Rubinstein. W 1916 roku Arcyksiążę utworzył specjalną fundację i przeznaczył obiekt na cele sanatoryjno-szpitalne dla kombatantów I Wojny Światowej. Od tamtego czasu pałac pełni funkcje medyczne: od 1918 roku do wybuchu II Wojny Światowej działał tu szpital wojskowy Czerwonego Krzyża dla chorych na gruźlicę, w 1954 roku utworzono Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze, do tego czasu funkcja medyczna jest spełniana nieprzerwanie. Po 1999 roku pałac przeszedł gruntowny remont, dzięki czemu pałac odzyskał już sporo ze swojego pierwotnego blasku. Pałac można zwiedzać z zewnątrz, gdyż obecnie mieści się w nim Samodzielny Publiczny Zakład Opiekuńczo-Leczniczy Warto pospacerować po parku, gdzie drzewostan jest bogaty gatunkowo i zróżnicowany wiekiem. Przeważają świerki, buki, jesiony i klony, wśród których znajduje się 6 pomników przyrody o obwodzie od 310 cm do 470 cm. Na terenie zespołu jest także ekspozycja części dawnych urządzeń hydrotechnicznych, bowiem pałac był zasilany znajdującą się tuż obok elektrownią wodną.

 

Cmentarz Parafialny w Rajczy

 

Cmentarz parafialny znajduje się w centrum Rajczy przy głównej drodze. W północno–zachodnim skraju cmentarza (po prawej stronie od głównej alejki) znajduje się kwatera wojenna kryjąca zwłoki żołnierzy–legionistów przebywających na leczeniu w rajczańskim pałacu. Łącznie pochowanych jest 261 żołnierzy zmarłych w wyniku chorób płuc, a także kilku pozostałych żołnierzy, w tym zmarły w 1934 r. legionista kpt. Jan Kawecki. Na cmentarzu jest również kilka innych miejsc związanych z II WŚ: zbiorowa mogiła ku czci osób pomagających partyzantom pod koniec II Wojny Światowej zamordowanych przez hitlerowskiego okupanta. Między nowszymi grobami ukrytych jest jeszcze dużo pięknych starych zabytkowych pomników wartych zobaczenia.

 

Dzwonnica Loretańska w Soli

 

Dzwonnica znajduje się po prawej stronie głównej drogi w Soli biegnącej ku Słanicom i Borowi, na lewym brzegu potoku Słanica przy czerwonym szlaku. Czworoboczna drewniana dzwonnica o konstrukcji słupowej została wybudowana w 1837 roku. Pochyłe ściany pokryte są gontami, natomiast górna część podłużnymi deskami z ozdobnymi wycięciami. Całość z dachem kształtu niskiego ostrosłupa z pazdurem i żelaznym krzyżem u szczytu naśladuje wieże znane z dawnych kościołów drewnianych. Dzwonnice loretańskie służyły dawniej do odganiania płanetników niosących burze. Idea wywodzi się z kultu Matki Bożej Loretańskiej, a wielogodzinne mozolne bicia potężnych dzwonów gęsto rozlokowanych dzwonnic faktycznie mogły odnosić zamierzony efekt.

 

Źródła Solankowe w Soli

 

Sól słynie w regionie ze źródeł solankowych znajdujących się w dolinie Słanicy. Dwa ze źródeł zostały udostępnione turystom w postaci studni z drewnianym zadaszeniem. Są one w odległości 2 km od stacji PKP w Soli, po obu stronach drogi w bliskim sąsiedztwie dzwonnicy. Słone źródła były znane i eksploatowane przez górali od dawien dawna. Już w XV wieku poinformowano o nich króla Kazimierza Jagiellończyka, który nadając w 1467 r. Żywiecczyznę Piotrowi z Komorowa zastrzegł, by nikt z właścicieli nie rościł sobie praw wydobywania soli w nadanej majętności. Na większą skalę źródła zaczęto eksploatować w roku 1664, kiedy to sól warzyli górnicy sprowadzeni z Wieliczki. Produkcja okazała się jednak zbyt kosztowna, aczkolwiek ślad po niej pozostał - z żelaznych naczyń służących do warzenia soli wykonano drzwi do babińca w kościele parafialnym w Żywcu. Solne źródła, które przez kolejne wieki ludność wykorzystywała do własnych potrzeb, w 1824 roku rząd austriacki kazał zasypać zabraniając tym samym dalszej eksploatacji. W XX w. kilkakrotnie badano tutejsze solanki. Wyniki wskazują, że są one na jednym z pierwszych miejsc pod względem mineralizacji i ciepłoty wody w Polsce. Są to jedne z najbardziej zmineralizowanych źródeł na obszarze całych polskich Karpat.

 

Jubileuszowy Krzyż Ziemi Żywieckiej na Bendoszce Wielkiej (1144)

 

Ideą budowy krzyża było uczczenie przełomu II i III tysiąclecia „trwałym znakiem Jubileuszu”. Krzyż dzięki swoim wymiarom (wys. 23,5 m, rozpiętość ramion 9 m) jest o 8 metrów wyższy od tego na Giewoncie. Został poświęcony 16 września 2000 r. Obok krzyża biegnie szlak papieski, ponieważ we wrześniu 1972 roku Karol Wojtyła z grupą kleryków za-trzymał się na Bendoszce na odpoczynek w drodze na Rycerzową.

Turystyka piesza

Piękne szlaki turystyczne zachęcają do wędrówek górskich.

Sporty zimowe

Odwiedź nas zimą. Posiadamy wspaniałe stoki narciarskie. Zapowiada się białe...

Rowery

Każdy, kto jest pasjonatem jazdy na rowerze, powiniem zwiedzić nasze piękne rejony...

Unia Europejska